Nihayet bakla ağızdan çıktı.

Tayyip Erdoğan’ın yıllarca danışmanlığını yapmış ve hala o kontenjandan bir gazetede köşe kadılığı yapan Akif Beki dile geldi.

Hazret yazısında şöyle buyuruyor :

“Çoğunluk baskısı, sandık diktası, halk despotizmi...
Demokrasinin ne kitabında, ne teorisinde, hiçbir yerinde yazmaz bu kavramlar.
Doğrusunu bilmiyorsanız, okuyup öğrenin.
Bir; çoğunluk istibdadı, azınlık istibdadından yüz kere iyidir.
İki; oyçokluğuna dayalı sandık diktası, oy azlığına yaslanan ‘imtiyazlılar diktası’ndan bin kere evladır.
Üç; halk despotizmi, bilumum memur despotizminden yüzbin kere yeğdir.
Dayattığınız uzlaşma anlayışı da, azınlığın çoğunluğa hilesidir.
Kurduğunuz düzen, azınlık görüşünün masalından başka bir şey değil.
Bilesiniz ki, bu haliyle uzlaşma talebiniz, düpedüz avanak yemlemektir.
Tabii, eğer hâlâ bulursanız...”

Ne kadar açık.

Ne kadar doğrudan.

Ne kadar öğretici.

Özetle diyor ki hazret : “Diktaysa dikta kardeşim, benim diktam seninkinden iyidir.İşine geliyorsa…”

Elbette bu gazetenin genel yayın yönetmeni açık açık suç işlendiğinin farkında mıdır, değil midir bilmiyoruz.

Artık bu noktada, işin bu yanı pek önemli de değil.

Fakat iktidar partisinin bir türlü açık açık diyemediği, hep satı aralarında geçiştirdiği temel yaklaşımını bir çırpıda diyivermiş.

Minnettarız.

Çok da iddialı ha.

Okuyun diyor.

Öğrenin diyor.

Avanak yemlemek diyor.

Çok diyor.

Çok biliyor.

Gün bu gün ya.

Sırtımız Başbakan’a dayalı ya.

Ver gazı, uçalım.

Kim tutar?

Kim tutabilir?

Kim cesaret edebilir?

Neyse…

Neyse ki bu gibiler var.

Neyse ki Bülent Arınçlar, Akif Bekiler var.

Çoğunluk istibdadı öyle mi?

Sandık diktası öyle mi?

Halk despotizmi öyle mi?

Yani, demokrasinizin menzili bu öyle mi?

Tersi, avanak yemleme öyle mi?

Çok şükür, çok şükür, bu günleri de gördük…